و نيكوكارى با آنان رفتار مىكرد و در اين زمينه همچون جدش حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله عمل مىنمود كه با اخلاق و فضايلش ، همهء مردم را در بر گرفت . آن حضرت به اين صفت شناخته شد و شهرتش گسترده گشت به طورى كه بعضى از غلامانش اين حالت را مورد استفاده قرار مىدادند و عمدا نسبت به آن حضرت ، بدى مىكردند تا در مقابل ، صله و احسانى دريافت نمايد . ( 1 ) مورخان مىگويند : بعضى از غلامان آن حضرت ، مرتكب جرمى شد كه مستوجب تأديب بود و آن حضرت عليه السّلام دستور داد تا او را ادب كنند ، اما آن غلام با فرياد گفت : « سرورم ! خداوند تعالى مىفرمايد : الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ ؛ « آنها كه خشم خود را فرو خورند » . امام به لبخندى پرفيض با او روبه‌رو شد و به او فرمود : « او را رها كنيد كه من خشم خود را فرو خوردم . . . » . ( 2 ) آن غلام فورا گفت : وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ ؛ « و آنها كه از مردم در مىگذرند » . حضرت فرمود : « از او درگذشتم . . . » . ( 3 ) آنگاه آن غلام خواستار احسان بيشترى شد و گفت : وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ؛ « و خداوند نيكوكاران را دوست مىدارد » . حضرت فرمود : « تو در راه خدا آزاد هستى . . . » . سپس آن حضرت دستور داد جايزه‌اى ارزنده به او بدهند تا او را از نياز و درخواست از مردم بىنياز سازد « 1 » . اين اخلاق عظيم ، يكى از اصول زندگى آن حضرت بود كه در طول حيات از او جدا نشد .

--> ( 1 ) الحسين عليه السّلام 1 / 137 .